losowość

W świecie modeli językowych dość często możemy spotkać tajne, testowe premiery nowych modeli. Pojawia się na różnych platformach dostępny po API model oznaczony jako „stealth” i w Internecie rusza cała lawina domysłów, kto tak naprawdę stoi za daną premierą. Dodatkowo 10 września dowiedzieliśmy się, że niektórzy chińscy dostawcy przekierowywali użytkowników ze swoich modeli do Anthropica bez wiedzy obu stron. Pytanie brzmi, czy da się rozpoznać z którym modelem rozmawiamy, gdy nie wiemy tego wprost? Okazuje się, że są na to sposoby — zapoznajmy się z nimi. Przede wszystkim z tymi testami, które możemy łatwo przeprowadzić na własną rękę.

W informatyce bardzo często spotykamy się z pojęciem losowości. Generujemy losowe liczby (w tym pierwsze), losowe dane. Wymieniając bardziej szczegółowo, mamy losowe identyfikatory, losowy stan gier, losowe przeszukiwanie przestrzeni rozwiązań. Przykładów można wymieniać wiele, tylko odpowiedzmy sobie na kluczowe pytanie — jak w ogóle komputer losuje? Czy komputer jest w stanie wygenerować coś, co jest naprawdę losowe?

W rzeczywistym świecie mamy nieraz potrzebę jasnego zidentyfikowania, że coś jest czymś w taki sposób, żeby było to określenie jak najbardziej unikalne jak się da. Stąd mimo że każdy z nas ma imię i nazwisko, to jednak mamy też nadane numery PESEL, bo same imię i nazwisko nie są wystarczająco unikalne. Z dokładnie taką samą potrzebą spotykamy się w informatyce. Musimy być w stanie jasno zidentyfikować dowolną encję: plik na dysku, wpis w bazie danych, wersję oprogramowania, podzespół w komputerze. Poznajmy przykładowe sposoby, jak takie identyfikatory się generuje.